Παναγιώτης Αρμένης

Λίγο έξω από τη Σταυρούπολη, είχαμε σχεδιάσει να σταματήσουμε σε ένα ιδιαίτερο σημείο.

Ένα παλιό βαγόνι, κρυμμένο μέσα στο δάσος, είχε γίνει μικρό καφέ.

Δίπλα του περνούσε ο Νέστος.

Ήταν φθινόπωρο.

Ησυχία, ζεστά χρώματα, πεσμένα φύλλα και εκείνο το φως που κρατάει μόνο για λίγο.

Περπάτησα χωρίς να ψάχνω ιδιαίτερα.

Το κάδρο ήταν ήδη εκεί.

Χρειάστηκε μόνο να το δω.

Και το κλικ δεν άργησε να έρθει.