Άννα Βλάχου

Ένα πρωινό κατέβηκα στο κέντρο της Αθήνας με την κάμερά μου. Ήταν ακόμη νωρίς και η πόλη δεν είχε ξυπνήσει εντελώς. Οι δρόμοι ήταν ήσυχοι, η κίνηση ελάχιστη και μέσα σε αυτή τη σιωπή άρχισα να παρατηρώ περισσότερο το φως.

Εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να αποφασίσω ότι θα φωτογραφήσω την Αθήνα σε ασπρόμαυρο. Την έβλεπα ήδη ασπρόμαυρη πριν ακόμα κάνω το κλικ.

Το φως έπεφτε πάνω στις προσόψεις, δημιουργούσε βαθιές σκιές στα στενά και έδινε στις παλιές γραμμές της πόλης μια διαφορετική ένταση. Η Αθήνα έμοιαζε να απομακρύνεται για λίγο από το σήμερα.

Και τότε είδα το ποδήλατο, μόνο του, με έναν άνθρωπο να το οδηγεί. Ήταν μια μικρή, απλή εικόνα, αλλά κάτι σε αυτήν με σταμάτησε.

Μου θύμισε την παλιά Αθήνα, εκείνη την πόλη που φανταζόμαστε πιο αργή, πιο ήσυχη, πιο ανθρώπινη. Μια Αθήνα που ίσως δεν υπάρχει πια με τον ίδιο τρόπο, αλλά συνεχίζει να εμφανίζεται σε μικρές στιγμές.

Σήκωσα την κάμερα. Πριν κάνω το κλικ, είχα σχηματίσει το κάδρο. Το φως, οι σκιές, ο άνθρωπος, ο δρόμος, το ποδήλατο και στο βάθος η Ακρόπολη.

Ένιωσα νοσταλγία, αλλά μαζί και μια απρόσμενη ηρεμία. Γιατί εκείνο το πρωινό η Αθήνα δεν έτρεχε, δεν φώναζε, δεν απαιτούσε τίποτα.

Απλώς στεκόταν μέσα στο φως της.

Κι εγώ στάθηκα για λίγο απέναντί της πριν κάνω το κλικ.