Άννα Βλάχου

Η Σύρος τον Μάιο. Από την πρώτη στιγμή με μάγεψε με αυτή την ιδιαίτερη, αρχοντική της ομορφιά.

Τα σπίτια σκαρφαλωμένα πάνω στην πλαγιά, η θάλασσα ήρεμη μπροστά τους και ο ουρανός βαρύς, λίγο πριν ξεκινήσει η βροχή.

Όλα έμοιαζαν ακριβώς στη σωστή θέση. Δεν υπήρχε ένταση, υπήρχε σιωπή. Κι όμως στον ουρανό υπήρχε η υπόσχεση μιας αλλαγής.

Στάθηκα εκεί και ένιωσα πως δεν ήθελα να φωτογραφήσω απλώς τη Σύρο. Ήθελα να κρατήσω το συναίσθημα που μου γεννούσε εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή.

Την ηρεμία πριν από τη βροχή, τη γαλήνη της θάλασσας, την αρχοντιά του τοπίου και μαζί μια ανεξήγητη νοσταλγία.

Σαν να κοιτούσα έναν τόπο που γνώριζα από παλιά, παρόλο που μόλις τον ανακάλυπτα.

Ίσως αυτό είναι που με συγκίνησε περισσότερο. Η φωτογραφία δεν γεννήθηκε από κάτι εντυπωσιακό.

Γεννήθηκε από την αρμονία, από τον γκρι του ουρανού και το μπλε της θάλασσας, από την πέτρα και το νερό, από την κίνηση που ετοιμαζόταν να έρθει και την απόλυτη ακινησία της στιγμής.

Λίγο πριν βρέξει, η Σύρος έμοιαζε να κρατά την ανάσα της.

Κι εγώ κράτησα εκείνη τη στιγμή σε μια φωτογραφία.