Κωνσταντίνα Στεργιοπούλου

Φτάνοντας στον Εχίνο, αφήσαμε τον κεντρικό δρόμο και αρχίσαμε να περπατάμε στις παλιές γειτονιές. Στενά δρομάκια, σπίτια χτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο και μια αίσθηση ότι ο χρόνος εκεί κυλάει διαφορετικά. Δεν υπήρχε κάτι εντυπωσιακό. Κι όμως, κάθε γωνιά είχε κάτι να πει. Μια πόρτα, ένα παράθυρο, ένας τοίχος που είχε γεράσει μαζί με τους ανθρώπους του. Περπατούσα αργά και φωτογράφιζα μικρές λεπτομέρειες. Ίσως γιατί σε αυτές τις παλιές γειτονιές δεν ψάχνεις τη φωτογραφία. Την αφήνεις να σε βρει.