Άννα Βλάχου

Στις Θέρμες της Ξάνθης, το νερό κατέβαινε με δύναμη ανάμεσα στις πέτρες. Στάθηκα εκεί για λίγο και το παρατηρούσα.

Τον τρόπο που έσπαγε, που άλλαζε μορφή, που γινόταν για μια στιγμή σχεδόν σχέδιο. Ήθελα να αποτυπώσω αυτή την κίνηση, όχι όμως όπως τη βλέπει το μάτι.

Με πιο αργή ταχύτητα, το νερό άρχισε να χάνει τη φυσική του μορφή. Οι σταγόνες ενώθηκαν, οι γραμμές μαλάκωσαν και αυτό που έβλεπα μπροστά μου άρχισε να μοιάζει περισσότερο με ζωγραφιά. Το ασπρόμαυρο ήρθε σχεδόν φυσικά.

Δεν ήθελα το χρώμα να τραβάει την προσοχή. Ήθελα να μείνουν μόνο το φως, οι σκιές και η κίνηση. Και κάπως έτσι, για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, το νερό σταμάτησε να είναι απλώς νερό. Έγινε πινελιές.