Άννα Βλάχου

Το Χαμόγελο στο Παράθυρο

Στα απομακρυσμένα χωριά, ανάμεσα στα πέτρινα σπίτια και τους στενούς δρόμους, συνάντησα εκείνη, μια γυναίκα πίσω από το τιμόνι ενός ταξί.

Η εικόνα της με σταμάτησε, ίσως γιατί δεν ταίριαζε απόλυτα με την εικόνα που είχα μέσα μου για τον τόπο. Ίσως γιατί ξαφνικά, ένας γνώριμος ρόλος, ο άνθρωπος που οδηγεί, που εργάζεται, που κινείται μόνος του μέσα στον δρόμο, αποκτούσε έναν διαφορετικό πρόσωπο.

Όμως αυτό που τελικά με κέρδισε δεν ήταν το ταξί, ήταν το χαμόγελό της, ένα ανοιχτό, ζεστό χαμόγελο χωρίς επιφύλαξη.

Όταν της ζήτησα να τη φωτογραφίσω, δέχτηκε με έναν τρόπο τόσο φυσικό, σαν να μου έκανε ένα μικρό δώρο.

Εκείνη τη στιγμή, δεν φωτογράφιζα πια μια γυναίκα που οδηγούσε ταξί στα απομακρυσμένα χωριά. Φωτογράφιζα μια συνάντηση, τη ζεστασιά ενός ανθρώπου που δεν γνώριζα, αλλά για λίγα δευτερόλεπτα μου επέτρεψε να μπω στον κόσμο του.

Το φως έπεφτε πάνω της και το παράθυρο του αυτοκινήτου ήταν σαν ένα μικρό κάδρο.

Τράβηξα τη φωτογραφία γιατί ήθελα να κρατήσω αυτό ακριβώς, όχι την ιδιαιτερότητα της εικόνας, αλλά την ανθρώπινη οικειότητα που γεννήθηκε μέσα σε μια τυχαία συνάντηση.

Και τελικά, απόλυτο τοπίο των απομακρυσμένων χωριών, αυτό που πήρα μαζί μου ήταν ένα χαμόγελο μέσα από ένα παράθυρο.